با تو ام ای سهراب ای به پاکی چون آب 

یادته گفتی بهم تا شقایق زنده است زندگی باید کرد

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد

بادته گفتی بهم ، اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا

که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو

اومدم آهسته نرم تر از یك پر قو

خسته از دوری راه خسته و چشم به راه

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی که تنهاست ماهی

اگر دچار دریا باشه آره تنها باشه یار غمها باشه

یادته گفتی گاه گاهی قفسی می سازم می فروشم به شما

که به آواز شقایق که در آن زندانیست

دل تنهائیتان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه ، سهراب

صاحب یک نفسه ،

نیست که تازگی بده این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت

منو با خودت ببر به قایقت

راست میگفتی کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود

آره کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم ، بهترین چیز رسیدن به نگاهی است

که از حادثه عشق تر است .....

.....