حافظه، برای عتیقه کردن عشق نیست، برای زنده نگه داشتن عشق است. اگر پرنده را به قفس بیندازی، مثل این است که پرنده را قاب گرفته باشی. و پرنده قاب گرفته فقط تصور باطلی از پرنده است. عشق، در قاب یادها، پرنده ای ست در قفس. منت آب و دانه بر سر او مگذار و امنیت و رفاه را به رخ او نکش. عشق، طالب حضور است و پرواز، نه امنیت و قاب.
... زمانی زنی را می شناختم که پیوسته به مردش می گفت: "تو تمام خاطرات مشترکمان را از یاد برده ای. تو حتی از آن روزهای خوش سالهای اول هم هیچ خاطره ای نداری. زندگی روزمره حافظه تو را تسطیح کرده است. تو قدرت تخیلت را به قدرت تأمین آتیه تبدیل کرده ای؛ البته آتیه ای که خاطرات خوش مشترکمان در آن کمترین جایی ندارد... تو مرا حذف کرده ای... حذف... " و مرد، صبورانه و مهربان جواب می داد: "نه... به خدا نه... من با خود تو زندگی می کنم نه با خاطرات تو... من تو را، به عینه، همینطور که روبه روی من ایستاده ای، یا پای شیر آب ظرف می شویی، یا برنج را دم می کنی، یا سیب زمینی پوست می کنی، یا لباس تازه ات را اندازه می کنی عاشقم نه آنطور که آنوقتها بودی. من تو را عاشقم نه خاطراتت را، و تو، چون مرا دوست نداری، به آن یک مشت خاطره_سنگواره های تکه تکه_ آویخته ای... " و سرانجام مرد عاشق، یک روز مرد، در حالی که همسرش را هنوز هم عاشق بود، و همسرش با اینکه پا به سن گذاشته بود، چهار ماه و چهارده روز بعد، با مرد جوانی عروسی کرد. مرد جوان از همان شب اول، نشست پای "تصویر نُما" و غرق در تماشای یک فیلم عاشقانه شد. مرد جوان، فقط به خاطر چنان رفاهی با زن در آمیخته بود، و البته به خاطر آنکه به تن احتیاج کور داشت.